

امام به جهت تمیزی که دارند دمپاییهای مختلفی دارند؛ یعنی پنج – شش تا دمپایی دارند. دمپایی اتاق، حیاط و دستشویی ایشان همگی جداست. یک روز من گفتم شما میگویید ساده، در صورتی که شش – هفت جفت دمپایی دارید اما ما یک جفت داریم، گفتند: «شما یک جفت دارید یک سال میپوشید من هفت جفت دارم هفت سال میپوشم، اسراف نکردم. اما دمپایی که توی آشپزخانه میپوشم با توی اتاق فرق میکند، شما هم همین کار را بکنید.» . زهرا مصطفوی، پا به پای آفتاب (جدید)، ج 1، ص 192. الگوی نظافت و بهداشت امام فقط در اوقاتی که بیمار بودند و پزشکان اجازه نمیدادند حمام نمیرفتند. یک بار که دو جمعه متوالی به حمام نرفته بودند با سوال از پزشکان، بیصبرانه منتظر بودند که بتوانند حمام بروند، ولی با این حال لباسهایشان را طبق معمول عوض میکردند. امام علیرغم سادگی در لباس، در اوج نظافت و پاکیزگی بودند. لباسهایشان همیشه تمیز و پاکیزه بود. هیچگاه در کف جورابهایشان اثری از کدورت چرک دیده نمیشد. . از یکی از پزشکان که مستمراً در محضر امام بود نقل شده که یک بار دستمال سفید تا شدهای در اتاق امام توجه وی را به خود جلب کرده بود وقتی از نزدیک آن را مشاهده کرد متوجه شد که آن شیء سفید جوراب بسیار تمیز و تا شده امام است. با اینکه تمام محیط زندگی و فرشهای سادهشان تمیز بود، اما همواره با دمپاییهایی که سالهای سال کار کرده و کف آنها ساییده شده و ترکهای زیادی خورده بود، روی فرش راه میرفتند. . در سایه آفتاب – ص 185. همیشه بوی عطر میدادند هرگاه امام میخواستند غذا بخورند دستمالی بلند – که شبیه پیشبند بود – را جلوی گردن و سینه خود قرار میدادند که احیاناً غذا روی لباس ایشان نریزد و لباسشان لک نگیرد. همیشه از چند متری اتاق امام بوی عطر به مشام میرسید آقا همیشه یک شانه و آینه کوچک کنار دست خود داشتند و از دو شیشه عطر که یکی در جانماز و دیگری در طاقچه بود استفاده میکردند. . زهرا اشراقی، پا به پای آفتاب، ج 1، ص 200.