در یکی از سفرهایمان به عراق با عده‌ای از طلاب و فضلا پس از نماز مغرب و عشاء در صحن حضرت امیرالمومنین نشسته بودیم. وقتی صحبت تمام شد و آقایان خواستند بروند ساعت را نگاه کردند، اختلاف ساعت پیش آمد. ساعت صحن حضرت امیر هم که عربی بود ساعت دو و نیم (پس از مغرب) را نشان می‌‌داد که با ساعت آقایان پنج تا هفت دقیقه فرق داشت. در همین وقت بود که امام از در قبله وارد صحن شدند. یکی از اساتید نجف که آنجا بود گفت ساعتهایتان را میزان کنید، الآن دو و نیم ساعت از شب می‌‌رود و این سیزده سال است (سال سیزدهم اقامت امام در نجف) که هر شب امام در همین ساعت قدم داخل صحن می‌‌گذارند. . حجة‌الاسلام والمسلمین سید عبدالمجید ایروانی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 5، ص 22.