در آن زمان که درس اسفار امام مى‌رفتم مبتلا به حصبه شدم. از قضا فصل زمستان بود. در آن موقع حصبه بیمارى خطرناکى به شمار مى‌آمد. منزل ما گذر جدا بود. از قضا منزل امام در حوالى آن گذر بود. ایشان، پس از آنکه اطلاع از بیمارى من پیدا کردند، هر صبح و شب به عیادت من مى‌آمدند. یادم هست ایشان، یک شب به عیادت من آمده بودند. دکترى قبل از ایشان آمده و دواى اشتباهى داده بود، حال من بسیار بد بود. امام این مرد ربانى و بزرگوار در آن زمستان سرد پیاده به دنبال طبیبى که به طرز قدیم معالجه مى‌کرد رفته و او را آوردند. و پس از بهبودى نسبى حال من منزل را ترک فرمودند. آنگاه وسایل انتقال مرا به بیمارستان فراهم ساختند. اینها فراموش شدنى نیست. دیگران هم بودند که در درسشان شرکت مى‌کردم، اما یک مرتبه هم به عیادت من نیامدند. حتى یک نفر را نفرستادند که چرا در درس شرکت نمى‌کنم. . زنجانى، عزالدین؛ شاهد بانوان؛ ش 167، ص 13.