روزهاى سخت جنگ تحمیلى بود و دشمن با حملات هوایى و موشکى ناجوانمردانه‌اى شهرهاى بى‌دفاع کشورمان را مورد هدف قرار داده بود. در این روزها افراد با پناه بردن به محلهاى امن خود را از تیر رس دشمن نجات داده بودند، لیکن افراد محروم جامعه با استقامت و پایدارى وصف‌ناپذیرى به سکونت خود در شهرها ادامه مى‌دادند. در این بین قرار شد براى امام پناهگاهى احداث شود تا چنانچه حمله‌اى هوایى صورت گرفت جان ایشان که به واقع جان امت بود، در امان باشد. وقتى امام از موضوع باخبر شدند، گفتند: «به هیچ وجه من به آنجا نخواهم رفت». پناهگاه ساخته شد لیکن تا آخرین لحظه از حیات پربرکت امام این پناهگاه، امام را در خود ندید. این در حالى بود که تمامى مسئولین کشور از امام خواهش مى‌کردند از پناهگاه استفاده کنند؛ لیکن ایشان بر تصمیم خود مصر بودند. یکبار امام در پاسخ به خواست برخى از مسئولان که از ایشان مى‌خواستند از پناهگاه استفاده کنند فرمودند: «آخر چه فرقى است میان من و آن پاسدارى که در آنجا پاسدارى مى‌کند و از من و خانواده‌ام مراقبت مى‌نماید، من هرگز محل خود را ترک نخواهم کرد. مى‌خواهم موشک به سر من اصابت کند و من شهید شوم». براى اینکه امام را در مقابل عمل انجام شده قرار دهند در فاصله میان اطاق ایشان و حسینیه، پناهگاهى احداث شد. لیکن امام هیچگاه از طریق آن تردد نکردند وقتى به آن مى‌رسیدند راه خود را تغییر داده و از کنار آن مى‌گذشتند. . آشتیانى؛ پاسدار اسلام؛ ش 93، ص 28.