امام با ظرافت خاصى با مسائل برخورد مى‌کردند. مثلا ایشان رسمشان این بود که روزى بیست دقیقه به بالکنى که در جلوى اتاق بود مى‌رفتند و در آنجا قدم مى‌زدند. روزهاى اول با اینکه پلیس فرانسه در بیرون از خانه مواظب بود، من احساس خطر مى‌کردم. بنابراین سعى مى‌کردم طورى که امام مطلع نشوند، زیر بالکن توى حیاط قدم بزنم، اتفاقا روزى ایشان سایه مرا از بالا دیدند. پس از آنکه قدم زدن روزانه‌شان تمام شد به داخل اتاق رفتند، مرا صدا زدند. ایشان مرا به اسم طاهره صدا مى‌زدند البته بگویم که من در خارج از کشور از اسم مستعار طاهره استفاده مى‌کردم. آقا پرسیدند: «طاهره خانم شما هم روزها قدم مى‌زنید؟» عرض کردم: خوب بله، من هم در همان موقع که شما قدم مى‌زنید، قدم مى‌زنم. سوال کردند: «براى خودتان است یا براى من؟» عرض کردم: براى چى این را مى‌پرسید؟ فرمودند: «من راضى نیستم، شما به کارتان برسید». گفتم: خوب این هم جزو کار من است. گفتند: «نه من لزومى نمى‌بینم که شما خودتان را براى این احتمال ضعیف آن هم از نظر خودتان به زحمت بیندازید. پلیس هست کفایت مى‌کند. خداوند هرچه بخواهد همان مى‌شود». . حدیده‌چى، مرضیه؛ آرشیو موسسه.