

جریان منزلمان؛ شبى که قرار بود فردایش حرکت کنیم دیدنى بود. مادرم و خواهرم و حسین، برادرزادهام، و همسرم و همسر برادرم، همگى حالت غیر عادى داشتند. تمام حواس من متوجه امام بود. ایشان، چون شبهاى قبل سر ساعت خوابیدند و چون همیشه یک ساعت و نیم به صبح براى نماز شب برمىخاستند - درست یادم است اهل بیت را جمع کردند و گفتند: «هیچ ناراحت نباشید، که هیچ نمیشود، آخر نمیشود بود و ساکت بود، جواب خدا و مردم را چه میدهیم؟ عمده، تکلیف است، نمیشود از زیر بار تکلیف شانه خالى کرد» ایشان گفتند: «این که هیچ، اگر میگفتند که یک روز ساکت باش و اینجا زندگى کن و من میدانستم که سکوت یک روز مضر است، محال بود قبول کنم». . حجةالاسلام والمسلمین سید احمد خمینى- روزنامه اطلاعات؛ 10 / 12 / 60 و كوثر - ج اول- ص 434.