

وقتی امام پس از پیروزی انقلاب به قم تشریف آوردند، با کمال بزرگواری به منزل آقایان و رفقای قدیمی خود رفتند و به منزل ما هم آمدند. یک روز آقای اشراقی تماس گرفته وگفت: «امام میخواهند به منزل شما بیایند». گفتم: «صبر میکردید که ما مقدماتی را فراهم کنیم». گفت نه، آقا تصمیم گرفتهاند که بیایند. وقتی وارد حیاط شدند و افراد مسلح (محافظین) را دیدند، گفتند: اینها ما را دستگیر نکنند!! عرض کردم: «آقا! همه اینها از شماست». فرمودند: نه، خوب کردید که احتیاط را از دست ندادید. همیشه بین افراد مسلح رفت و آمد کن. ما دو تا نمد گرفته بودیم که اتاق خیلی خالی نباشد. امام گفتند: من از این نمد شما خیلی خوشم میآید. آقای اشراقی و آقای شیخ حسن صانعی هم بودند. وقتی میخواستند تشریف ببرند، به آن دو نفر فرمودند: «شما بروید». بعد به من فرمودند: راجع به این موضوع . این امر نهایت رحمت و گذشت امام را میرساند كه با توجه به اینكه پرونده شریعتمداری در ساواك كه حاوی اسناد مهم و قابل توجهی در مورد ارتباط و همكاری او با ساواك بود مطرح شده بود باز امام تا این حد نسبت به او از خود گذشت نشان میدادند و از آقای خلخالی میخواستند چیزی در مورد او به رسانهها نگوید.چیزی نگو. من با اینکه متوجه شده بودم قضیه درباره چیست سوال کردم: راجع به کدام موضوع؟ امام میدانستند که پرونده شریعتمداری دست من است و من قبلاً ایشان را از وجود آن مطلع کرده بودم. فرمودند: راجع به آقای شریعتمداری. گفتم: آقا چرا نگویم؟ شما چیزی نگویید چون موقعیت شما جوری است که نباید چیزی بگویید ولی ما چرا نگوییم؟ امام هم هیچ نگفتند. پس از رفتن ایشان خبرنگار روزنامه اطلاعات آمد. من هم آن مقالهای را که نوشته بودم دادم تا چاپ کند. ـ آیتالله خلخالی - پا به پای آفتاب - ج 3 - ص 59.