روزی امام برای تدریس وارد مسجد اعظم شدند و یک نفر برای سلامت ایشان صلواتی فرستاد. امام از این کار ناراحت شدند. ایشان تنها به درس تشریف می‌‌‌‌‌آوردند و تنها می‌‌‌‌‌رفتند. اگر کسی سوال درسی می‌‌‌‌‌کرد، گوش می‌‌‌‌‌دادند و در بین راه جواب می‌‌‌‌‌دادند ولی بعد از اتمام درس حاضر نبودند کسی همراهشان باشد. به تعبیر ما طلبه‌‌‌ها از صدای نعلینی که دنبالشان باشد، خوششان نمی‌آید. . حجة‌الاسلام والمسلمین عباس محفوظی – مأخذ پیشین – ج 4، ص 133.