

امام خیلی زیاد مرتب بودند، خیلی زیاد؛ یعنی از آن ساعت صبح که از خواب بیدار میشدند، هیچ نوع کارشان بدون برنامه نبود. از آن ساعت اول صبح تمام کارهایشان روی برنامه بود. بدون برنامه هیچ وقت زندگی نکردند. سر ساعت، مطالعهشان بود. سر ساعت، استراحت داشتند، سر ساعت، خوابشان بود. سر ساعت، رادیو گوش میکردند. و تمام کارهایشان، حتی عبادتشان سر ساعت بود، ما میدانستیم الان چه ساعتی است باید برویم پیش آقا، خودمان را مهیا میکردیم که الان ساعت استراحت آقاست، برویم آقا را ببینیم وگرنه وقتی ساعت عبادت بود، نمیتوانستیم برویم، اگر وقت مطالعه و درس بود نمیتوانستیم برویم، اگر ساعت کارهای دیگری بود؛ مثلاً زمان مطالعۀ گزارشهای مملکتی بود نمیتوانستیم برویم، فقط در ساعت استراحتشان – که در این موقع یک ربع یا بیست دقیقه قدم میزدند، و به این کار هم خیلی مقید بودند – خدمتشان میرسیدیم. امام هر روز نیم ساعت صبح، نیم ساعت عصر، قدم میزدند و ما در موقع قدم زدن ایشان و در زمان استراحتشان میتوانستیم از آقا استفاده کنیم، صحبتی بکنیم، سوالی بکنیم، یک جوابی بشنویم، یک احوالی بپرسیم. . صدیقه مصطفوی – سروش – ش 476، ص 11 و 12.