امام با نوه‌هایشان خیلى صمیمى و خیلى مهربان بودند. شاید چون آنها بچه سال و بعضا جوان بودند. ایشان با آنها خیلى رفیقتر و مهربانتر بودند. مثلا وقتى که ما خدمتشان بودیم، سختشان بود که به ما کارى واگذار کنند. اما مثلا به نوه‌ها مى‌گفتند: «این لیوان را آب کن» یا «آن دواى مرا بده» یا «آن استکان را بردار» خلاصه با آنها صمیمى‌تر و خودمانى‌تر بودند، آنها هم شیفته آقا بودند. . مصطفوى، فریده؛ همان؛ ص 147.