یک روز مادرم مهمان داشتند. مهمان حالا یا سرزده آمده بود و یا بالاخره کارها درست و آماده نبودند. یادم است خانم با دستپاچگى مى‌خواستند شیرینى و میوه‌اى جور کنند. آقا گفتند: «نه، شما بروید، شما بروید پیش مهمانها» و پشت سر آن هم به طرف سماور رفتند. آن موقع سماور ذغالى بود و خیلى هم سخت مى‌گرفت. آقا این قدر سماور را تکان دادند تا بگیرد و چایى جور کردند و تشریفات چیدند و نگذاشتند خانم، مهمانها را تنها بگذارند و بیایند اتاق دیگر کار کنند. . مصطفوى، زهرا؛ همان؛ ص 173.