

یکبار در حرم امام حسین(ع) امام داشتند زیارتنامه میخواندند. یکی از خدّام بیادب فرش را از زیرپای امام جمع کرد. امام سجاده و مفاتیح را برداشتند و روی سنگ نشستند. گاهی وقتی امام میخواست وارد حرم بشود عمداً جارو میکردند و خاکها را به طرف ایشان میگرفتند. ما هم نفس نمیتوانستیم بکشیم چون امام میفرمودند چکارشان دارید بگذارید به کارشان برسند. تا آن خادم فرش را از زیر پای امام جمع کرد (دلیل رفتار خدام هم این بود که تا علما به حرم میآمدند اینها دور آقایان را میگرفتند و از آنها انعامهای بیخودی میگرفتند و امام کسی نبود که از این پولها به آنها بدهد) به او گفتم: «به خدا قسم پدرت را درمیآورم.» امام فهمیدند. فرمودند: «خلاف مروت است چکارش دارید؟ بگذارید مردم به کارشان برسند، خوب فرش حرم را جمع باید بکنند.» گفتم: «نه» بعد ما از طریق استانداری شکایت کردیم که شیخ محمد رئیس فراشها چنین اهانتی کرده است. فوراً او را جلب کردند. زن و بچههای او ریختند در منزل آقا که این غلط کرده، اشتباه کرده، امام را نشناخته، حالا نان ما را قطع کردهاند. امام که بیرون آمدند تا به حرم مشرف شوند حسین خدمتکار امام خدمتشان عرض کرد که این زن آن فراش است. خود او هم افتاد روی دست و پای امام. امام گفت: «ولش کنید برود دنبال کارش، چرا نان مردم را قطع میکنید». . حجت الاسلام و المسلمین فرقانی.