امام آنگاه که در زندان بود به گونه‌اى عمل کرد که دشمن با تمام تاکتیکها و تجربه‌هایی که داشت نتوانست به افکار و اندیشه‌هاى او پی ببرد. رژیم خیال می‌‌کرد که امام از کارهاى گذشته خود پشیمان و خسته است و از این رو با آسودگى خاطر به آزادى او دست یازید. لکن امام به محض آزادى از چنگال دشمن آنچنان غریو برکشید که کاخها و کاخ‌نشینان را لرزانید. خود امام روزى در نجف اشرف نقل می‌‌کرد که ساعتى پیش از آزادى از زندان پاکروان رئیس ساواک ایران به ملاقات من آمد. آقاى قمى نیز در کنارم نشسته بود پاکروان خبر آزادی ما را ابلاغ کرد و آنگاه به اصطلاح زبان به نصیحت همراه با تهدید گشود و از ما خواست که در سیاست دخالت نکنیم و... آقاى قمی ‌‌خواست در مقام پاسخ برآید. من به او اشاره کردم که از هرگونه سخن گفتن خودداری ورزد. آنگاه که پاکروان رفت به آقاى قمی‌‌ گفتم بگذارید از اینجا برویم. پاسخهایمان را بالاى منبر خواهیم داد. اینجا که جاى سخن گفتن نیست. . تحلیلى از نهضت امام خمینى- ج 1، ص 575