یک روز در حیاط نشسته بودم که یکى از خدمتکاران با عجله و خوشحال آمد و گفت: حاجى خوشا به سعادتت، خوشا به حالت! گفتم: چه شده است؟ گفت: آقا برایت هدیه فرستاده‌اند. گفتم: آخر ما چه قابلیتى داریم؟ خدمتکار، هدیه امام را به من داد. هدیه امام یک عبا بود. عبایى که از زمان طلبگى‌شان مانده بود. لاى یک کاغذ کادوى قشنگ پیچیده و با چسب چسبانده بود. این قدر محبت داشتند. البته نه تنها به من، بلکه به همه. هر کس کارى براى آقا انجام مى‌داد چند مرتبه به او مى‌گفتند: «ببخشید شما را زحمت دادم. از شما تشکر مى‌کنم. خیلى معذرت مى‌خواهم». . میریان، رحیم؛ مصاحبه مولف.