اگر چه در آغاز مهاجرت به قم هنوز از مقدمات فارغ نشده بودم و شایستگی ورود‌ در معقولات را نداشتم، اما درس اخلاقی که وسیلۀ شخصیت محبوبم در هر پنجشنبه و‌ جمعه گفته می‌شد و در حقیقت درس معارف و سیر و سلوک بود نه اخلاق به مفهوم‌ خشک علمی که مرا سرمست می‌کرد. بدون هیچ اغراق و مبالغه‌ای این درس مرا آنچنان‌ به وجد می‌آورد که تا دوشنبه و سه‌شنبه هفته بعد خودم را شدیداً تحت تأثیر آن‌ می‌یافتم، بخش مهمی از شخصیت فکری و روحی من در آن درس و سپس در درسهای‌ دیگری که در طی دوازده سال از آن استاد الهی فرا گرفتم انعقاد یافت و همواره خود را‌ مدیون او دانسته و می‌دانم. راستی که او «روح قدس الهی» بود.