امام با همۀ کم حرفی و سکون و سکوت گاهی در درس لطیفه‌ای می‌گفتند‌ که حضار حتی با صدای بلند می‌خندیدند در حالی که خود ایشان همچنان‌ بی‌تفاوت و ساکت بود، گویی چیزی نگفته‌اند. از جمله روزی یکی از فضلای‌ شاگردان ایشان که اهل آذربایجان بود در اشکال و سوال خود پافشاری می‌کرد،‌ و امام می‌خواستند که او را ساکت کنند، در آخر جواب به او گفتند: «یُخ» و با‌ این کلمه ترکی، هم آن طلبه ترک زبان و هم بقیۀ حضار می‌خندیدند و سر و‌ صدا فرو می‌نشست و امام هم بدون اینکه حتی تبسمی کنند به درس ادامه‌ می‌دادند.