گاهی که امام برای حرم یا کار دیگری از خانه خارج و یا باز می‌گشتند،‌ می‌فرمودند: «آقای فلانی شما برای فلان شخص یک عبا بخرید.» یعنی ایشان در حرم‌ و خیابان مواظب بودند که اگر طلبه‌ای وضع خوبی ندارد فوری دستور می‌دادند برای او‌ عبا بخرید. یک روز شخصی پیش امام آمده عبای خود را نشان داد و گفت: عبای من‌ پاره است. امام دنبال عبای خود گشت و بعد آن را به او نشان داد و گفت: ببین عبای‌ من هم پاره است. ایشان به بعضی اینطور جواب می‌دادند و در بعضی مواقع به دیگران‌ آنطور کمک می‌کردند.