امام در شدیدترین لحظات کسالت و در فراز و نشیب‌هایى که در دوران کسالت و بعد از عمل داشتند، مهمترین مساله‌اى که کاملا مشهود بود و مد نظر ایشان قرار داشت، فقط انجام عبادت بود. آن هم نه به صورتى که بشود با لغات وصف کرد. فقط دیدنش بزرگترین درس و زیباترین خاطره‌اى است که در ذهن هر شخصى مى‌توانست بماند. بسیار عاشقانه و خالصانه؛ که کاملا مشهود بود. ایشان با وجود خستگى و کسالتى که داشتند تمام آدابى را که مى‌خواستند رسما در مقابل مردم ظاهر شوند، اینها را انجام مى‌دادند، با یک دقت مشتاقانه. این نکاتى که گفته مى‌شود خیلى کمتر از آن چیزى است که آدم دیده است، چون قابل بیان نیست و در این زمینه حتى در حال خستگى و حالت درد، براى اداى نماز شب در همان ساعاتى که معلوم بود سالها بدنشان آمادگى پیدا کرده است، در همان ساعات اطرافیان را صدا مى‌کردند تا مقدمات کار را براى انجام نماز شب فراهم کنند. حتى از همان شبهاى بعد از عمل، که این موضوع براى ما خیلى تعجب‌آور است که یک شخص با آن کسالت، چنین کارى را با این همه دقت انجام دهد و این چیزى جز عشق و اخلاص که نهایتش آن حالت جذبه و کشش را ایجاد مى‌کند، نمى‌تواند باشد و واقعا پوشیدن آن لباس سفید پاک و گذاشتن عمامه و سایر مقدماتى که گفته شد، اینها همه‌اش هر کدام خاطره‌اى است. کلا دیدن هر لحظه قیافه ملکوتى امام، واقعا براى ما خاطره است. . دوایى، منوچهر (پزشک معالج امام)؛ همان.