امام نسبت به نوه‌ها هم همان طور که نسبت به اولادها آزادى مى‌دادند، هستند. یعنى الآن چه نوه من و چه نوه خودشان که پسر احمدآقا حدود 5/12 سال است و یا نوه‌هاى دیگر یا حتى نتیجه، وقتى دور ایشان مى‌آیند خیلى دوستشان دارند. اگر مادرشان بخواهد جلوى آنها را بگیرد که امام را اذیت نکنند، امام قبول نمى‌کنند چون مى‌گویند بچه هستند بگذارید بازى کنند. مثلا ریش ایشان را چنگ مى‌زنند. روى زانو از بین پاها و دور پاهاى ایشان مى‌گردند و پا روى ایشان مى‌گذارند که مثلا کلید برق را خاموش یا روشن کنند، ایشان اصلا ناراحت نمى‌شوند. مگر اینکه کار داشته باشند. امام وقتى نگاهشان به تلویزیون است بچه هم کار خودش را مى‌کند. بچه دارد اذیت مى‌کند، امام تلویزیون نگاه مى‌کنند، یا اینکه رادیو گوش مى‌دهند! هیچ ناراحت هم نمى‌شوند. . مصطفوى، زهرا؛ مصاحبه مولف.