صحنه‌اى را که شاهد بودم و مى‌توانم شخصا شهادت بدهم، افسردگى و در عین حال تصمیم قاطع امام در برخورد با کسى بود که احساس کرده بودند نسبت به شخصیت خانواده‌شان بى‌حرمتى کرده است. در نجف کسى بود که ملازم امام بود. هرگاه امام از منزل براى درس یا حرم و یا مسجدى براى اداى نماز تشریف مى‌بردند همراهشان بود. هنگامى که مراجعانى که در بین راه با امام مواجه مى‌شدند جسارت اینکه با خود امام صحبت کنند نداشتند، به این فرد پیغام مى‌دادند. یا اگر امام ضرورت مى‌دیدند دستورى صادر بفرمایند و مى‌خواستند به فوریت مطرح کنند به همراهشان مى‌گفتند این تذکر را به کسى یا به خودشان یادآورى کند یا فلان اقدام را انجام بدهد، این ملازم، آقاى روحانى محترمى بود که هنوز هم حیات دارد. زمانى گویا حرکتى را انجام داده بود که به نظر مى‌رسیدبه شخصیت خانواده امام بى‌احترامى و بى‌توجهى نشان داده است. امام به دلیل احترامى که براى خانواده‌شان قائل بودند و به دلیل اهمیتى که به ضرورت احترام گذاشتن و درک شخصیت زن داشتند، به ملازمشان یادآورى کردند که از آن حرکت متاثرند و پس از آن مایل نیستند که او آنجا باشد، به این ترتیب او را طرد کردند تا دیگر این بى‌احترامیها تکرار نشود. البته بعدا همسر امام ظاهرا خواسته بودند که امتیاز و موقعیت آن آقا از وى سلب نشود و در خدمت امام بماند، که امام پذیرفتند. . دعایى، محمود؛ مصاحبه مولف.