یکى وقتى در دوران طلبگى‌ام مدت یکماه مریض شده و در مدرسه حجتیه در حجره‌ام بسترى بودم. در طول این مدت روزهاى چهارشنبه امام به اتفاق یکى از دوستان دانشمند ما در حجره مدرسه از من عیادت مى‌کرد در صورتى که من یک طلبه گمنامى بیش نبودم. یکى دیگر از آقایان مى‌گفت: از آن روزى که من توى خانه افتاده‌ام همه مرا فراموش کردند، جز امام که معمولا از من احوالپرسى مى‌نمودند. . امینى، ابراهیم؛ نور علم؛ دوره 7، ش 3.