وقتى امام را به ترکیه تبعید کردند و عمویم (آیت‌الله‌ پسندیده) مى‌خواستند خدمت آقا به ترکیه بروند، درب منزل ما آمدند و از پشت در گفتند مى‌خواهم با خود خانم صحبت کنم که اگر بخواهند پیغامى بدون واسطه براى آقا داشته باشند، بگویند و مادرم ناچار شدند سلام کنند. بعد یادم است که به من گفتند که ناراحت هستند چون اولین سلام را به نامحرم در نبودن آقا کرده‌اند و گفتند: حالا اگر آقا راضى نباشند چه؟ البته این را بگویم که امام در مورد کار واجب و ضرورى حرفى ندارند که البته باید به طور جدى صحبت کرد، نه اینکه دور هم بیخودى بنشینند و سلام و علیک کنند. . همان‌جا.