

امام خیلی مقید بودند که اسراف نشود. یعنی چراغ اتاق مطالعهشان را نمیگذاشتند در غیر وقت مطالعه روشن باشد. چراغ راهرو را روشن نمیکردند. میگفتند: از آن طرف نمیتوانم خاموشش کنم روشن میماند. یک دستمال کاغذی را دو قسمت میکردند و به صورت نصفه استفاده مینمودند. یک لیوان آب را صبح میگذاشتند و تا شب از آب همان لیوان استفاده میکردند. یعنی باقیمانده آب لیوان را دور نمیریختند، میگفتند: اسراف است. یک چیزی روی آن میگذاشتند و تا شب آب لیوان را میخوردند. . مرضیه حدیدهچی، (دباغ) - زن روز، ش 956، ص 53.