

امام ساعت دوازده ظهر همان روز آخر عمرشان گفتند: «خانمها را صدا بزنید، کارشان دارم.» وقتی خانمها رفتند، گفتند: «این راه، راه سختی است.» و بعد هم میگفتند: «گناه نکنید.» بعد گفتند آقایان توسلی و انصاری بیایند. صحبتهایی راجع به اختلاف نظر فقها کردند که نمیدانم چه بود. ساعت ده و بیست دقیقه شب بود که دوباره نوار قلب امام بر روی دستگاه تله مانیتور صاف شد. پاسدارها ریختند و شروع به گریه کردند. صورت امام گرم گرم بود. چقدر این صورت لاغر و مریض، درشت و روشن شده بود. چقدر نورانی بود... ده روز درد کشنده داشتند ولی حرف نمیزدند. هربار میپرسیدیم: «آقا چطورید؟» میگفتند: «انشاءالله تو سلامت باشی.» . زهرا اشراقی – پا به پای آفتاب (جدید) – ج 1، ص 208 و 209.