امام تازه به جماران تشریف آورده بودند. اوایل جنگ بود. بین کسانى که مى‌آمدند براى دیدار امام، زن جوانى بود که تازه شوهرش را از دست داده بود. و یک دختر چند ساله هم همراهشان بود و دختر خیلى بى‌تاب بود و گریه کرده بود. از صبح فریاد زده بود. تمام سر و صورتش خاکى بود و اشک در گونه‌هایش موج مى‌زد. مادرش ناراحت بود و دلش مى‌خواست که به یک نحوى این کودک را به خدمت امام برساند، بلکه دست محبت امام کارساز باشد. و این کودک پدر از دست داده را سامانى ببخشد. زن مى‌گفت من هیچ ناراحت نیستم و خودم مقدمات رفتن به جبهه همسرم را فراهم کردم. اما چه کنم که این بچه آزارم مى‌دهد و فکر مى‌کنم که تنها راه این باشد که امام عنایتى بفرمایند. آن وقت برادر من دست بچه را گرفت و رفتیم خدمت امام که در حیاط قدم مى‌زدند. وقتى بچه را دیدند ما انتظارمان همین بود که دستى به سر ایشان بکشند و ما او را پیش مادرش برگردانیم. اما وقتى که امام این دختر گریان را دیدند روى سنگهاى کنار حوض نشستند و این کودک را به بغل گرفتند و دست محبت و نوازش به سر و صورتش کشیدند و اشکهایش را پاک کردند. و مدتى با این بچه مشغول بودند. بعد وقتى که خوب آرامش در بچه حاکم شد او را رها کردند و ما به مادرش رساندیم. . ثقفى، على؛ پیک ارشاد؛ تیر 68، ص 24.