از همان بدو امر و برخورد اول با امام در کسالتشان، با آن جلسه واقعاً فراموش نشدنی، ایشان را یک فرد استثنایی و یک بیمار واقعاً خارق‌العاده دیدم که با حالت تهور و شجاعت که مختص ایشان بود، پیشنهاد عمل جراحی را تقبل کردند. در طول کسالتشان و حتی در شدیدترین لحظات کسالت همیشه بسیار صبور و متهور بودند. در زمینه درمانهایی که به ایشان ارایه می‌شد و بعضی‌هایشان مثل تزریق آمپول و یا گذاشتن بعضی لوله‌ها و امثال اینها به صورت فیزیکی، بدن شریف ایشان را به هر حال تا حدودی می‌آزرد ولی در توضیحی که همکاران خدمت ایشان عرض می‌کردند و بعد کار را انجام می‌دادند، بسیار صبورانه و با نهایت مهربانی و رأفت رفتار می‌کردند و واقعاً باید این جمله را گفت که خم به ابرو نمی‌آوردند. ـ دکتر دوایی - اطلاعات هفتگی - ش 2442 - ص 27.