ساعت تقریباً 4 - 5 / 3 بود که یک جمعیتى هم در خانه امام بود. تلفن کردند که دو مرتبه این گارد جاویدیها آمده‌‌‌‌‌اند توى خیابان، هر چه طلبه است می‌‌زنند، مردم عادى را هم می‌‌زنند که بگو جاوید شاه. حاج آقا (امام) فرمودند که شماها از خانه بروید بیرون، کسى اینجا نباشد. ما بچه‌ها را اینجورى تقسیم‌شان کردیم. از دم دارالتبلیغ گفتیم که پنج متر به پنج متر یا سه متر به سه متر بایستند تا در خانه آقا. چند تا از طلبه‌ها را هم گذاشتیم توى بیرونى، بقیه طلبه‌ها را هم گفتیم بروید، تقسیم‌شان کردیم، نصفشان خانه ‌هادى خسروشاهى که پشت خانه آقا بود، نصفشان را هم فرستادیم خانه محمود آقا بروجردی که داماد آقا است. گفتیم اگر یک وقت اتفاقى افتاد، اینها آمدند اینطرفها، آخرین نفر اینها که آمد از اولین نفر شما به حساب رد شد، آن حرکت کند بیاید، همینجور که اینها می‌آیند جلو، بچه‌ها پشت اینها را دارند، اینجا هم تکبیر و الله اکبر که ما کشیدیم، طلبه‌ها که توى این دو تا خانه هستند از توى این خانه می‌آیند بیرون. پس اینها در دو طرف محاصره می‌‌شوند. خود من با یکى دیگر از بچه‌ها رفتیم توى خانه و رفتیم زیرزمین، دیدیم یک مشت از این چوبهاى بلند توى زیرزمین هست. دو تا پنجره بود از تو آشپزخانه به تو حیاط. ما سر این چوبها را از تو پنجره گذاشتیم بیرون که گفتیم اگر ریختند تو خانه، بچه‌ها بیایند این چوبها را بگیرند، با چوبها حمله بکنند. در همین گیر و دار که ما دستمان یک خرده خاکه زغالى شده بود، آمدیم یواشکى سر حوض که دستانمان را بشوییم، حاج آقا از این اتاق آمد برود توى آن اتاق، دید ما دو نفر توى حیاطیم. گفت اینجا چه کار می‌‌کنید شما؟ گفتیم بودیم دیگر حاج آقا. گفت مگر من نگفتم بروید؟ گفتم که شما گفتید، اما وظیفه ما چیه؟ گفت وظیفه را من تعیین می‌‌کنم. گفتم تشخیص آن هم با ماست حاج آقا. البته وقتى من گفتم که تشخیص آن هم با ماست. خودم گریه‌‌‌ام افتاد و حاج آقا هم هیچى نگفت، سرش را انداخت پائین و رفت. در همین موقع بود که گفتند که اینها دارند می‌آیند. . ناگفته‌ها - ص 163