

بعد از ماجراى مدرسه فیضیه بود که آقایان مراجع در خانه مانده بودند خدمت امام رسیدم به من فرمودند: میروى و به شریعتمدارى، گلپایگانی و آقایان دیگر میگوئى من اعلامیه خواهم داد. شما هم بدهید. اگر دیدید آنها میگویند اعلامیه مستقل نمیدهیم بگو که پاى اعلامیه مدرسه و حوزه را امضاء کنند. اگر هم نه بگوئید لااقل اگر اعلامیه نمیدهید و امضا نمیکنید مطلب ما را تأیید کنید. آن روز آیتالله گلپایگانی در اثر بودن در مدرسه فیضیه عارضهاى داشتند و کسل بودند و نمیشد با ایشان ملاقات کرد. ولى من با شریعتمدارى ملاقات کردم و پیام امام را به او گفتم. او هم گفت هیچ صلاح نیست. به ایشان بگوئید اگر هم میخواهید اعلامیه بدهید از زبان خودتان نباشد (البته اگر اعلامیه به قلم خودشان نبود و به قلم یک طلبه بود که دولت براى آن حساب باز نمیکرد) ظهر بود و اذان میگفتند که من نزد امام رفتم. معمولاً ایشان اول ظهر نماز میخواندند. ولى سپرده بودند که: خزعلى هر وقت آمد در را بازکنید. رفتم و گفتم: آقا جریان این شد، فرمودند: بر من واجب است اعلامیه بدهم. در برابر بعضى سردیهایی که دیده بودند این جمله را فرمودند و آن اعلامیه معروف را دادند که: شاه دوستى یعنى غارتگرى . آیتالله ابوالقاسم خزعلى - پا به پاى آفتاب - ج 3 - ص 42