آقا کارهایشان خیلی منظم بود؛ بعدازظهر ساعت یک ایشان ناهار می‌‌‌‌‌خوردند. صبح ساعت شش چای می‌‌‌‌‌خوردند که برایشان می‌‌‌‌‌بردم. نمی‌دانم چه موقع شب بلند می‌‌‌‌‌شدند که تا صبح بیدار بودند. وقتی من چای می‌‌‌‌‌بردم آقا در حال قرآن خواندن بودند. بعداً چای برایشان می‌‌‌‌‌بردم. چایشان که تمام می‌‌‌‌‌شد طبق معمول باید قدم می‌‌‌‌‌زدند. . ربابه بافقی – سروش – ش 476، ص 22