

یک بار امام حین قدم زدن مقابل یک گل دیواری ایستاده و گفتند: هر وقت من به این گل نگاه میکنم، میگویم این علی است که دارد شکفته میشود. همانجا گل بزرگی هم بالای درخت بود که پژمرده شده بود و تا حدودی برگهایش ریخته بود. ایشان به آن گل اشاره کرده و گفتند: آن هم خودم هستم که دیگر پژمرده شدهام و دارم میروم. همیشه بین این دو تناسبی میبینم. این غنچه علی است که دارد باز میشود و آن هم من هستم که سرازیر شده و دارد پژمرده میشود. . فاطمه طباطبائی، پیشین، ص 187.