به عنوان خاطره تلخ شخصی عرض می‌‌کنم که بودند برخی از اساتید درجه دو و سه نجف که با یک عناد و کینه و خباثت وصف‌ناپذیری نسبت به امام مطالبی را ابراز می‌‌کردند که باعث تخریب روحیه طلاب می‌‌شد. اینها هم نسبت به مقام علمی امام سمپاشیهایی می‌‌کردند و هم نسبت به عنوان مرجعیت ایشان و هم به لحاظ مسائل نهضت و رهبری ایشان در نهضت. این افراد به خبیث‌ترین وسائل و حرفها متوسل می‌‌شدند که شاید چند قدم هم از ساواکیها جلو افتاده بودند. خباثت آنها به قدری بود که واقعاً گاه از شدت ناراحتی اشک می‌‌ریختم. اما امام با کمال صبر و استقامت همه اینها را تحمل می‌‌فرمودند. بیاد دارم امام پیشنهاد بازدید از یکی از اینها را که در خباثت واقعاً دست ابلیس را از پشت بسته بود، دادند. به او اطلاع داده شد که امشب امام می‌‌خواهند جهت بازدید به منزل شما بیایند. او قبول نکرد و عذر آورد. امام مجدداً برنامه بازدید را به شب دیگری موکول کردند او باز عذر آورد. با وجود اینکه او به دیدن امام آمده بود تا برای خودش نکته منفی درست نکند اما از اینکه امام به بازدیدش بروند اِبا داشت. . حجة‌الاسلام والمسلمین عمید زنجانی – حوزه ش 38 و 37 – ص 105