

بعد از عمل جراحى خدمت ایشان چایى بردم و عرض کردم: آقا چایى میل مىکنید. گفتند: «اینکه برگردن من هست، بده و خلاصم کن» من هم ایشان را نشاندم و دو لقمه، دقیقا دو لقمه نان؛ هر کدام به اندازه یک قاشق چایخورى که به اندازه سر سوزن پنیر بر آنها گذاشتم، میل کردند. نان شیرینى بود که به ایشان دادم و نصف استکان چاى هم بعد از آن خوردند. غذا هم در این مدت، مقدارى گوشت را با چیزهاى دیگر مثل عدس و سبزیجات مىپختیم و بعد صاف مىکردیم و به صورت یک مایع غلیظى به ایشان مىدادیم. گاهى در میان روز، کمپوت و امثال آن مىدادیم. دکترها گفته بودند روزى پنج وعده غذا باید به ایشان داده شود و در هر وعده مقدار غذا کم و مقوى باشد، زیرا در هنگام عمل، تقریبا دو سوم حجم معده را برداشته بودند. ما هم معمولا صبحانه، چایى و یک چیز مختصرى به ایشان مىدادیم. اصلا باور کردنى نیست که چقدر کم بود. فقط اسمش صبحانه بود. . مصطفوى، زهرا؛ مصاحبه مولف.