پس از طرح رفراندوم به اصطلاح انقلاب سفید شش ماده‌ای توسط شاه، امام جلسه‌ای تشکیل دادند. جلسه هم شاید در منزل یکی از آقایان بود. صحبت‌هایشان را که کردند، بعد مرا خواستند. من رفتم و یک مقداری هم در جلسه‌شان بودم. امام صحبتشان این بود که صلاح نیست، به این آقایان بگوئید که صحبت از مالکیت نکنند و اصلاً اسمش را نیاورند. قدرت ما از بین می‌‌رود. تمام کارگرها و دهقانان را شاه علیه روحانیت می‌‌شوراند. اصلاً صحبت مواد انقلاب سفید را نکنند. تمام اعلامیه‌ها و سخنرانی‌‌ها بر این محور باشد که شاه حق رفراندوم ندارد. رفراندوم با قانون اساسی مخالف است. شاه فقط یک چیز تشریفاتی است و شاه حق اینکه قانون بیاورد و به نظر مردم برساند اصلاً در صلاحیت او نیست. ما باید قدرت شاه را بشکنیم و با شاه طرف بشویم از نظر اینکه شاه چنین حقی ندارد. نه از باب اینکه حق گرفتن اراضی از مالکین را ندارد. این مسائل را مسکوت بگذارید. این خط مشی امام بود. آخر شب که از آن منزل بیرون آمدیم من به اتفاق امام به منزل ایشان می‌‌رفتم. در راه فرمودند: من می‌‌ترسم، این آقایان اهل مبارزه نیستند. شریعتمدار می‌‌گوید، آقا ما اگر یک قدری تند برویم پاسبان می‌‌گذارند در خانه ما. من با این آقا چه بکنم؟ این می‌‌گوید اگر پاسبان بگذارند آبروی ما ریخته می‌‌شود و توهین به ماست. خوب قدم اول را می‌‌آیند و حتی یک اعلامیه هم می‌‌دهند اما وسط راه مرا یکدفعه تنها می‌‌گذارند. اگر اعتراض بکنم می‌‌گویند من مجتهد هستم و تکلیف شرعی من این است! خوب من هم نمی‌توانم به یک آدمی که می‌‌گوید من تکلیف شرعی‌ام این است بگویم تو اشتباه می‌‌کنی. من می‌‌دانم که اینها مرد این میدان نیستند. . آیت‌الله شهید محلاتی – پاسدار اسلام – ش 102 – ص 18