وقتی امام از عراق قصد کویت را داشتند در مرز کویت نماز خواندند. همه کسانی که با امام بودند گریه می‌کردند. چون نمی‌توانستند باور کنند که بدون امام به عراق باز می‌گردند امام فرمودند: من پولی در منزل در دستمالی جا گذاشته‌ام که مربوط به زندگی و وضع شخصی من است بعد وصیتنامه‌ای نوشتند و چهار نفر را وصی خود کردند که من هم یکی از آنها بودم. امام در این وصیتنامه نوشته بودند بعد از من با خانم مثل یک طلبه رفتار کنید و به اندازه‌ای که زندگی یک طلبه خرج دارد از سهم امام هم به او بدهید. امام این وصیتنامه را وقتی نوشته بودند که هنوز تصمیم مهاجرت از عراق نداشتند ولی منزلشان در محاصره بعثی‌ها بود و از طرف رژیم ملحد بعث بگیر و ببندها شروع شده بود و لذا امام احساس خطر کرده و این را نوشتند و در پاکتی گذاشتند و در بسته به من دادند. وقتی از عراق رفتند به من گفتند نامه را باز کنید. ـ پیشین.