امام در انتقاد از اشخاص سخت پرهیز داشتند مگر در مقامی که ضرورت اقتضا می‌کرد که در این صورت در بیان حقیقت واهمه‌ای به خود راه نمی‌دادند. اگر در محضر ایشان از فضل و دانش و معنویات کسی سوال می‌شد. چنانچه آن شخص صاحب فضیلت بود با احترام از او نام می‌بردند و اگر تو خالی بود می‌فرمودند: «چه عرض کنم!» ـ حجةالاسلام و المسلمین سید جلال الدین آشتیانی - کیهان اندیشه - ش 24 - ص 5.