

زمانی که به اقتضای رشته تحصیلیام، یکی از متون فلسفی را میخواندم، بعضی از عبارات دشوار و مبهم کتاب را با امام در میان میگذاشتم. کمکم این پرسش و پاسخ به یک جلسۀ درس بیست دقیقهای تبدیل شد. این بود تا یک روز صبح، که برای شروع درس خدمت ایشان رسیدم. دریافتم که امام با یک رباعی طنزآمیز به من هشدار دادهاند. فاطی که کنون فلسفه را میخواند از فلسفه فاء و لام و سین میداند امید من آن است که با نور خدا خود را زحجاب فلسفه برهاند این شعر را که دیدم، مجدانه از ایشان ابیات دیگری درخواست کردم. چند روز بعد این اشعار را نوشتند: فاطی! به سوی دوست سفر باید کرد از خویشتن خویش گذر باید کرد هر معرفتی که بوی هستی تو داد دیوی است به ره، از آن حذر باید کرد تقاضاهای مکرر من کم کم تأثیر کرد. چون مدتی بعد چنین سرودند: فاطی! تو و حق معرفت یعنی چه؟! دریافت ذات بیصفت یعنی چه؟! ناخوانده الف، به یا نخواهی ره یافت ناکرده سلوک موهبت یعنی چه؟! آنچه به من جرأت اصرار میداد، لطف بیکران آن عزیز بود. اینچنین بود که هر دم بر خواهشهای من افزوده میشد. این ماجرا تا آنجا پیش رفت که از ایشان درخواست سرودن غزل کردم و ایشان عتاب کردند. مگر من شاعرم؟! ولی من همچنان به اصرار ادامه دادم تا اینکه چند روز بعد چنین شنیدم: تا دوست بود تو را گزندی نرسد تا اوست غبار چون و چندی نبود بگذار هرآنچه هست و او را بگزین نیکوتر از این دو حرف پندی نبود عاشق نشوی اگر که نامی داری دیوانه نهای اگر پیامی داری سستی نچشیدهای اگر هوش تو راست ما را بنواز تا که جامی داری . فاطمه طباطبائی، پیشین، ص 185. تفنگچی آقا مصطفی (پدر امام) بود. محمد میمیرد و پستان مادرم پر از شیر میماند، از طرفی امام با یک بچه دیگر شیر به شیر بودند. یک روز پدرم میرود توی حیاط آقا، خواهر آقا مصطفی (عمه امام) به پدرم میگوید: «آقا شنیدهایم بچهتان مرده اگر «روحالله» را «خاور» شیر بدهد، خیلی ثواب برده و جان این بچه را نجات داده و چون آنها شیر به شیر هستند، خیلی خوب میشود». پدرم میگوید: از زنم اجازه بگیرم میآید به خانه و میگوید: «خاور، خواهر آقا میگوید اگر سینهات را خشک نکنی و رضایت بدهی که «روحالله» را شیر بدهی خیلی ثواب میبری». مادرم میخندد و میگوید: آره، در این صورت سینهام دیگر آتش جهنم نمیبیند. بعد پدرم سریع میآید و قصه را به عمه امام میگوید. آنها هم فورا گهواره آقا روحالله را میآورند منزل ما. وقتی آقا روحالله را آوردند، مادرم بلند شد و رفت سینهاش را آب کشید و حمد و قل هو الله خواند و بر صورت او بوسه زد و سینهاش را در دهان او گذاشت. پدر آقا روحالله به مادرم گفت که من از شما میخواهم مادامی که فرزند مرا شیر میدهی لقمه کسی را نخوری و خودشان روزانه چند وعده غذا و خوراکی میفرستادند تا مادرم از آن غذاهای فرستاده شده بخورد. آقا روحالله تا دو سال شیر خورد. بعد از دو سال که او را از شیر گرفتند و بردند به خانه خودشان، ولی باز هم میآمد پیش مادرم. مادرم میخندید و پدرم میگفت: «روحالله جان، تو که شیر نمیخوری چرا به خانه نمیروی؟» او میگفت: «من پیش شما میمانم». . بهجت خانم (دختر دایه حضرت امام) – ندا – ش 1، ص 13. پیرمرد باغبان یادم هست من کوچک بودم، روزی پیرمردی برای باغچۀ منزل ما خاک آورد. ما سر سفره بودیم که او آمد. امام گفتند که این پیرمرد ناهار نخورده است. غذای ما زیاد نبود. بعد بشقابی از توی سفره برداشتند و خودشان چند قاشق از غذایشان را در بشقاب ریختند و به ما گفتند: «بیایید هر کدام چند قاشقی از غذای خود را در این بشقاب بریزید تا به اندازه غذای یک نفر بشود.» ما که آن روز غذای اضافی نداشتیم، به این ترتیب غذای آن پیرمرد را آماده کردیم در عالم بچگی آنقدر از این کار خوشم آمد که نهایت نداشت. . فریده مصطفوی – مصاحبه مولف.