

مسألهاى که سخت مرا تحت تأثیر قرار داده صراحت امام است و آن این بود که ما وقتى بنا شد استعفاى خودمان را از سمت دادستانى انقلاب بدهیم، خدمت امام بودیم. امام خیلى لطف کردند و از ما تعریف کردند. من وقتى امام داشتند تعریف میکردند گریه میکردم. گریه شوق و گریه شکر بعد که فرمایشات امام تمام شد آقاى موسوى اردبیلى گفتند خوب شما هم چیزى بگویید. من در مقابل عظمت امام عرض کردم آقا این همه تعریفهایی که شما کردید من لایقش نبودم (این جمله من این احتمال را میرساند که من داشتم به امام عرض میکردم که اینهمه تعریفهایی که شما از ما میکنید براى حساب ارادت ما به شما بوده است) امام بلافاصله مانند آبى که روى آتش بریزند و آن را خاموش کنند فرمودند: «من آنچه که گفتم به حساب اسلام بود. به حساب خودت هیچى نگفتم. من به حساب تو هیچ نگفتم. » که این را با یک عصبانیت و با یک ابهت خاصى فرمودند که من همانجا حسابى خجل شدم. . آیتالله یوسف صانعی- حضور – ش 1 - ص 18 و 19