

کبری خانم مسوول پذیرایی از امام رفت مرخصی. چون مسوولیت آقا جوری بود که باید درست رفتار بشود و هیچ چیز فرق نکند. من خیلی ناراحت بودم که آیا میتوانم این کار را انجام بدهم یا نمیتوانم. ما چهار روز مرخصی داریم و کبری خانم میخواستند چهار روز بروند مرخصی. بعداً مسوولیت گردن من بود. وقتی رفتم پیش امام، سرشان را بالا کردند و گفتند: «ربابه زحمتت زیاد شده.» گفتم: «آقاجون، من جونم را میخواهم فدات کنم فقط جوری باشه که شما راضی باشید.» و روزی هم که کبری خانم برگشتند من میدانستم ولی پیش آقا چیزی نگفتم. آب میوه را که بردم، آقا گفتند: «ربابه! حالا برو استراحت کن، کبری خانم تشریف آوردند.» گفتم: «آقا جون از دست من راضی هستید؟» سرشان را بالا کردند و خندیدند و گفتند: «خوب بودی من راضی هستم.» کتابی که دستشان بود من حواسم بود که بروم از دستشان بگیرم تا میرفتم دنبالشان بگیرم، به من میگفتند: «من خودم میآورم.» ولی باز دنبالش میرفتم تا دم اتاق خودشون. چون با احترام میخواستم بگیرم جلوتر نمیرفتم من پشت سرشان بودم. گفتند: «ربابه! سحری چیز خوب میخوری؟ اینجا ناراحت نباشی یا بد نگذرد.» میگفتم: «نه آقاجون اینجا منزل شما که به کسی بد نمیگذرد.» همهاش حواسشان به کارگرانشان بود. همهاش میخواستند جوری باشد که من راضی باشم. از غذاهایی که برایشان میبردم مثلاً یک سیب را برایشان پوست میکندم اگر یک خوردهاش زیاد میآمد یا کلاً هرچی برایشان میبردم میگفتند: «ربابه برای شماها هم هست. حتی یک روزی برایشان چند تا دانه پسته آوردم. به من گفتند: «که شما مصرف کن.» وقتی میگفتم آقا برای شما آوردهام میگفتند اوقات مرا تلخ نکن. تا این حد به فکر ما بودند. . ربابه بافقی – سروش – ش 476، ص 21.