

دو سال از ورود امام به نجف میگذشت که یکی از مقلدین ایشان از اصفهان آمده بود و مقداری خمس و سهم امام آورده بود. گویا روی جهاتی نزد امام نرفته و نزد یکی دیگر از آقایان معروف نجف رفته بود. ایشان گذشته از سهم امام(ع) سهم سادات را هم از آن مومن گرفته و گفته بود میخواهم خرج مدرسه بکنم. آن شخص که با من آشنایی داشت قضیه را به من گفت. خدمت امام رفتم که اجازهاش را از ایشان بگیرم. عرض کردم: «اگر اجازه میفرمایید نام آن آقا که پولها را گرفته ببرم». اجازه ندادند. ایشان تا این حد مواظب بودند که نام کسی به غیبت در مجلس ایشان، چه خصوصی و چه عمومی برده نشود لذا بارها میفرمودند: «من راضی نیستم کسی در بیرونی]منزل[ من غیبت کند». ـ آیتالله خاتم یزدی - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج 2 - ص 142.