در مدرسه فیضیه، مجلسى بود از طرف آیت‌الله گلپایگانى. وقتى ما آمدیم مدرسه فیضیه، در قسمتى که کتابخانه هست، منبر آنجا بود. آل طه بالاى منبر بود، بعد پایین آمد و شیخ انصارى رفت بالاى منبر - همان شیخ انصارى معروف. وقتى که مشغول صحبت بود، از این پایین وقتى ما نگاه کردیم دیدیم که جمعیتى اینجا نشسته، آثار کلاههایی که خطى دور سرشان بود، معلوم بود که اینها کلاه‌دار هستند و کلاه‌شان را برداشته‌اند، جاى خطش هست، و بعد هم شروع کردند آتش سیگار براى همدیگر انداختن، سیگار پرت کردن، صلوات فرستادن و از این کارها. شیخ هم آن بالا، بنده خدا دست و پا می‌‌زد که یک جورى بتواند آنها را ساکت کند، اما نمی‌‌توانست ساکت بکند. ما یک چیزى نوشتیم دادیم دست این، که بابا سر و ته منبر را تمامش بکن! بیا پائین دیگر! می‌‌بینى که اینها نمی‌‌گذارند. حالا چه شهوتى دارى تو براى حرف زدن دیگر! حالا که اینها نمی‌‌گذارند تو حرف بزنى، پاشو بیا پائین، ختمش بکن! خلاصه‌اش او از منبر که آمد بیاید پایین، این سرى بلند شدند که میکروفون را بگیرند. آیت‌الله ‌گلپایگانی بغل منبر نشسته بود. قبل از اینکه منبر تمام بشود، بچه‌ها آقاى ‌گلپایگانی را برداشتند بردند داخل حجره دومی‌‌ که جنب منبر بود. انصارى هم که آمد پائین باز بچه‌ها پوشش دادند انصارى را هم بردند داخل همان حجره. اینها پریدند که میکروفون را بگیرند، پریز زیر منبر بود، بچه‌ها پریز را درآوردند که دیگر اینها صدایشان توى میکروفون منعکس نشود. میکروفون را از دست اینها درآوردند. اینها شروع کردند به نفع رضاخان و به نفع ولیعهد، به نفع خودشان، این حرفها شعار دادن. بعضى‌شان از این شلاقهای دستى داشتند. بعضیهاشان هم درختها را شکاندند و خیس کردند افتادند به جان مردم، جاوید شاه جاوید شاه که مردم بگویند و یک مقدار درگیرى شد. بچه‌ها، طلبه‌ها هم پریدند طبقه دوم، از آن بالا شروع کردند با سنگ تو سر و کله اینها زدن. خوب، بچه‌ها چون مسلط بودند، اینها کارى نمی‌‌توانستند بکنند، مگر اینکه همین قسمت پایین را. اینها را که پایین بودند می‌‌زدند که بگویید جاوید شاه. در همین گیر و دار داد زدند که برویم منزل امام خمینى. ما که جلوى آن حجره که آقاى ‌گلپایگانی و به حضور شما عرض کنم که انصارى بودند ایستاده بودیم با یکى دو تا از رفقاى دیگر، ول کردیم آمدیم طرف منزل آقا. وقتى ما رسیدیم دم دالون مدرسه فیضیه، جمعیت مثل یک آبى که از یک لوله آب می‌‌خواهد بیرون بیاید، چطور پلوق پلوق می‌‌زند مى‌آید بیرون، جمعیت همینجورى مى‌آمد بیرون. سرهنگ مولوى هم با لباس شخصى (خود) دم در ایستاده بود، یک چوب بلند هم دستش بود، هر کى مى‌آمد می‌‌زد توى سرش می‌‌گفت بگو جاوید شاه. توى خیابان هم از این چوب به دستها و چماق به دستها ایستاده بودند و جاوید شاه، جاوید شاه می‌‌گفتند. ما از زیر دست سرهنگ مولوى رد شدیم آمدیم تو صحن، از آن در صحن آمدیم بیرون راه کوچه منزل آقا را گرفتیم، آمدیم منزل آقا. وقتى رسیدیم دیدیم که ده پانزده نفرى دور آقا نشسته‌‌‌‌‌اند و یکى از بچه‌ها دارد ذکر مصیبت می‌‌گوید. آقا، قیافه ما را دید یک مقدار برافروخته هستیم، سرش را تکان داد و گفت چیه؟ من رفتم جلو، گفتم آقا جریان اینجورى است، اینکارها را کردند تو مدرسه فیضیه. الآن هم گفتند می‌‌خواهند بیایند اینجا. پشت سر من آسید محمد صادق لواسانى رسید، آن هم شروع کرد این حرفها را زدن و یکى از آقایان که آنجا بود به نام حاج عباس نوشاد زد توى سرش یک الله خدا کریم کشید و گریه را ول کرد و آقا گفتش که ساکت باشید! ساکت باشید! شلوغ نکنید! حاج محمد صادق گفت در را ببندید. تا گفت در را ببندید آقا هم عصبانى شد از جا بلند شد و گفتش که الآن می‌‌روم حرم، حرفهایی که نزدم می‌‌گویم. اینها با من کار دارند نه با دیگرى. خلاصه، جمعیت که آنجا بود منقلب شد و یکسرى گریه و یک سرى داد، یک سرى این ور چون اول مغرب بود من گفتم حاج آقا پس شما الان موقع نمازه، نمازتان را بخوانید و بعد هر جا که خواستید تشریف ببرید. این است که ما ایستادیم سر اذان. اذان گفتند و آقا مشغول نماز شد. . ناگفته‌ها - ص 159