

موقعی که خبر دادند شاه رفته، پلیس فرانسه هم زنگ زد و من آمدم، آقای غرضی را که در جمع ما زبان فرانسه بلد بود آوردم. آنها گفتند شاه رفته و خبرنگارها هم آمدند، حدود نماز شب امام بود، اطلاع دادیم، امام گفتند روز میآیم. برای خبرنگارها و افراد خارج عجیب بود که امام کسی را که میخواستند از ایران بیرون کنند رفته اما ایشان هیجانی ندارند و طبق معمول قرار بود بیایند اما به دلیل ازدیاد خبرنگارها یک ساعت بعد آمدند، پله نبود اما سراشیبى بود، یک صندلى گذاشتیم تا امام مصاحبه کنند. من هم تصور میکردم که امام هیجانى میشوند. خودم را نزدیک امام نگه میداشتم اما دیدم ایشان هیجانى نشدند. قاعدتاً ما آنجا دستگاه صوتى مرتبى هم نداشتیم، به وسیله یک میکروفون که جلوى امام گرفتم صداى امام پخش میشد این اولین سخنرانى امام بود که شاه رفته بود. امام خطمشى را معلوم کرده و گفتند این اولین قدمی است که برداشته شده من آنقدر نزدیک بودم که امام به من تکیه میدادند تا اگر هیجانى شدند نگهدار ایشان باشم، اما نکته ظریف اینجاست که امام ابداً هیجانى نشدند، نماز خواندند سخنرانى هم کردند و هیچ تغییرى حتى در تن صدایشان نبود. . آقاى مصطفى كفاشزاده - پاسدار اسلام؛ ش 91 - ص 40