

شاید بعضیها که مجلس ختم استاد شهید مطهری را که از طرف امام در مدرسه فیضیه برگزار شد از تلویزیون دیده و شاهد برخورد امام بودهاند. در آن زمان چون امام در قم بودند و از این رو خودشان در این مجلس ختم شرکت نمودند. در تمام زمانی که سخنران در کنارشان ایستاده بود و درباره شخصیت استاد مطهری شاگرد برجسته و پاره تن امام و نیز شهادت او سخن میگفت، امام در کمال آرامش و وقار گوش میدادند. همین که گوینده به ذکر مصیبت اهل بیت رسید، امام منقلب شدند ـ بعدها بعضی گریستن را به دلیل شدت تأثر امام از شهادت مرحوم مطهری قلمداد كردند كه هیچ پایه و اساسی نداشت چه امام كسی نبود كه حتی در مصیبتهای بزرگتر نظیر فاجعه 15 خرداد و یا شهادت فرزند برومندشان در منظر عام گریه كنند. دستمال خود را از جیب درآوردند و مقابل صورت گرفته و گریستند. ـ حجةالاسلام و المسلمین علی دوانی - پا به پای آفتاب - چاپ جدید - ج 4 - ص 120.