امام معتقد بودند شاگرد باید سر درس اشکال کند، و اگر سر درس اشکال‌ نمی‌شد، می‌فرمودند: «مگر مجلس ختم است که همه ساکت هستید؟!». در عین حال اگر اشکال و جوابی، بیش از دو یا سه بار تکرار می‌شد جلوگیری‌ می‌کردند و می‌فرمودند: «مگر تعزیه‌خوانی است که تو بگویی من جواب بدهم؟!» در‌ این باره می‌فرمودند: «درس مرحوم حاج شیخ این اشکال را داشت که حاج شیخ گاه‌ مطلبی را عنوان می‌کرد، شاگردان اشکال می‌کردند و این اشکال و جواب آنقدر طول‌ می‌کشید که گاه تمام وقت درس را می‌گرفت و مطلب حاج شیخ ناتمام می‌ماند».