در پی موضع و پرخاش امام بر ضد رژیم بعث عراق و درخواست ویزا از سوی ایشان برای هجرت به لبنان رژیم عراق بر آن شد که با امام به شکل رو در رو برخوردی نداشته باشد چون می‌‌دانست که هر گونه رویارویی آشکار با امام مایه رسوایی رژیم عراق خواهد شد. از اینرو در نخستین گام در اندیشه دلجویی از امام برآمدند و نماینده‌ای نزد امام فرستادند. امام از پذیرفتن نماینده آنان خودداری ورزید. او ناگزیر شد در نشست عمومی که امام داشتند حضور یابد. او در این دیدار از امام به سبب برخورد زشت و ناروایی که برخی از مأموران ناآگاه با ایرانی‌‌ها داشتند پوزش خواست و افزود که از سوی مقامات بلند پایه کشور رخصت می‌‌خواهم تا اعلام کنم که برنامه بیرون راندن ایرانیان از عراق به کلی پایان یافته است و از امام نیز می‌‌خواهیم که پوزش ما را بپذیرند و از نیت خود برای هجرت از عراق صرف نظر کنند. امام بدون آنکه به او نگاه کنند و یا پاسخی رو در رو به او بدهند با لحن نیشداری این فراز را تکرار می‌‌کردند که من عجمم و باید از عراق بروم. نماینده رژیم عراق که فارسی می‌‌دانست در پاسخ کلمه استغفار را بر زبان می‌‌راند و این فراز را در برابر امام دم گرفته بود که والعذر عند کرام الناس مقبول! و از امام می‌‌خواست که از تصمیم خود برگردد. برخی از روحانیون عرب که در نشست حضور داشتند و شاید از پیش از سوی مقامات عراقی برای پیاده کردن چنین نقشه‌ای به دیدار امام آمده بودند دست به دامن امام شدند و پی در پی امام را سوگند می‌‌دادند که از تصمیم خود برگردد و خواهش نماینده مقامات عراقی را بپذیرد.