امام به طور شگفت‌انگیزی افراد را شناسایی و ارزیابی دقیق می‌کردند و با هرکس‌ که به نوعی با ایشان ارتباط داشت برخوردی متناسب با شأن او داشتند. از جمله وقتی‌ در نجف هر شب 5 / 2 ساعت پس از مغرب در جلسه‌های بیرونی شرکت می‌کردند که‌ در این جلسه‌ها معمولاً طلاب، علما و فضلای نجف و احیاناً افراد متفرقه برای‌ زیارت ایشان حضور می‌یافتند، برخورد امام با هرکس به گونه‌ای خاص بود. برای‌ بعضی افراد فقط جواب سلام می‌دادند. برای بعضی دیگر ـ مساکم الله بالخیر ـ نیز‌ می‌گفتند. برای عده‌ای مقدار کمی به حالت نشسته خم می‌شدند و برای برخی‌ دستشان را به علامت اینکه می‌خواهند بلند شوند، روی زمین اهرم می‌کردند. برای تعدادی افراد، کمی نیم‌خیز می‌شدند و برای بعضی نیم‌خیز می‌شدند و در مواردی هم‌ تمام قامت می‌ایستادند که فقط برای دو نفر بود که علاوه بر این، در هنگام مراجعت و‌ مرخص شدن تا آستانه در هم آنها را بدرقه می‌فرمودند. یکی مرحوم آیت‌الله سیدمحمد‌ تقی بحرالعلوم و دیگری آیت‌الله شیخ محمد حسین دهاقانی، که هر دو از علمای مهم‌ و محترم نجف بودند.