در مسیر بهشت‌زهرا بعد از میدان منیریه یک جوان که از این داش مشتى‌هاى جنوب شهر تهران بود، دستگیره طرف امام را در دست گرفته بود و با سرعت ماشین مى‌دوید. از یک طرف قربان صدقه امام مى‌رفت و از یک طرف هم به شاه و دار و دسته‌اش فحش‌هاى بدى مى‌داد. من دو سه مرتبه ترمز کردم که دستگیره ماشین را رها کند که نکرد. بعد شروع کردم به او پرخاش کردن که خفه شو گم شو، این حرفها چیست که مى‌زنى! امام یک مرتبه با غضب مرا نگاه کردند و فرمودند: «تو چه کار دارى، این که حالش طبیعى نیست تو رانندگى‌ات را بکن.» . رفیقدوست، محسن؛ حضور؛ ش 3، ص 81.