بعد از اینکه یکی دو ماه از اقامت امام در نجف می‌گذشت و خانواده ایشان هم‌ هنوز به نجف نیامده بودند امام با چند نفر از اطرافیان که دور ایشان بودیم نماز را در‌ منزل می‌خواندند. یک روز چند نفر از فضلای حوزه نجف از ایشان خواستند درس‌ بگویند، ولی امام می‌فرمودند حالا باشد. بعد که قبول کردند ما را در اندرونی خواستند‌ چون حتی بیرونی هم برای خوشان نگرفته بودند و فرمودند حالا که من قبول کرده‌ام که‌ بیایم و درس بگویم و شما گرد من جمع بشوید، این از باب این است که من یک خُرده‌ از شما مسن‌تر هستم لذا یک مباحثه با هم می‌گذاریم و اسمش را هم درس‌ نمی‌گذاریم. ولی من از شما خواهشم این است که شما خواهش مرا قبول کنید که نباید‌ به هیچ‌کس متعرض بشوید که مثلاً به درس من بیاید. این حرفها نباید باشد. همین چند‌ نفری که هستید کفایت می‌کند.