از وقتى که جنگ شروع شد مسائل تاثرآور زیادى به گوش امام مى‌رسیدکه آنها را اصلا با ما مطرح نمى‌کردند. گاهى که به اتاقشان مى‌رفتم مى‌دیدم کسى قبل از من خبرى داده و ناراحت شده‌اند، مى‌پرسیدم: چه شده؟ مردد مى‌شدند و مى‌گفتند: «چه اصرارى است که من مطلب را بگویم و تو هم ناراحت شوى؟» ولى اگر خبر خوشى داشتند به‌محض اینکه از در وارد مى‌شدم مى‌گفتند: «بیایید این خبر را دارم.» امام خوشى را با همه مطرح مى‌کردند، ولى ناراحتى را براى خودشان نگاه مى‌داشتند. . طباطبایى، فاطمه؛ اطلاعات؛ ویژه‌نامه؛ 14/3/69.