

امام واقعاً هنگامی که نزدیک نماز میشد سر از پا نمیشناختند. به هر کس که در اتاق بود صراحتاً میگفتند بروید که وقت نماز است و همیشه در این لحظات یک تبسّمی پیدا میکردند که آدم احساس میکرد انتظار لحظات شیرینی را میکشند. ـ فاطمه طباطبایی - ندا - ش 1 - ص 43.