

آخرین بارى که نزد امام رفتم، به اتفاق یکى از بستگان بود. امام مشغول ذکر گفتن بودند و معلوم بود که از بیمارى، خیلى رنج مىبرند. وقتى از ایشان پرسیدیم: «حالتان خوب است؟» در جواب فرمودند: «شما نمىدانید من چه مىکشم!» شکایت امام از بیمارى همیشه در همین حد بود. آن روز حاج احمدآقا وارد اتاق شدند و گفتند: «آقایى به اسم آقاى معلم آمدهاند و مىخواهند شما را ببینند». با شنیدن این حرف، به سرعت صورت آقا باز و بشاش شد و ما یاد آن آقاى معلم افتادیم که با امام همکلاس بودند. در این لحظه امام از ما خواستند که از اتاق بیرون برویم، اما ما داخل اتاق در جایى مخفى شدیم؛ براى ما دانستن این نکته جالب بود که چرا با وجود آن همه درد، صورت امام تا آن حد گشوده شد. این تنها موردى بود که من به حرف امام گوش ندادم و اوامرشان را اجرا نکردم. پس از چند لحظه پیرمردى وارد اتاق شد که حدس زدیم همان آقاى معلم است. بین او و امام نگاههایى رد و بدل شد و سپس او دستش را بر روى دست امام گذاشت، دعایى خواند و بیرون رفت. در این مدت هیچ کلامى گفته نشد و هر دوى آنها به سکوت برگزار کردند. تصور مىکنم که این فرد تنها کسى بود که وارد اتاق امام شد و چنین نگاههاى عارفانهاى بین او و امام رد و بدل شد. در ضمن انگشتر امام را هم آقاى معلم درست کرده بودند. به هر حال با آمدن ایشان، امام سرحال شدند. پس از رفتن او از آقا پرسیدم معلوم است شما به آقاى معلم علاقه خاصى دارید. فرمودند: «بله، نمىدانم چرا اینقدر ما همدیگر را دوست داریم؛ با آنکه در سنین جوانى هر یک در وادى خاصى بودیم، ولى خیلى همدیگر را دوست داشتیم». . اشراقى، زهرا؛ فصل صبر؛ ص 134 و 135.